Satire, liedjes en slapstick, zeven dwergen en een heks, een waterballet en een man in een jurk. Er mag zelfs doorheen worden geroepen!

Een kerstshow voor jong en oud gebaseerd op de oeroude Engelse traditie van de kerstpanto’s, die al sinds de Victoriaanse tijd de decembermaand domineren. Altijd wordt een bekend sprookje in een nieuw, grillig, brutaal en satirisch jasje gehesen en gelardeerd met liedjes, acts en de nodige ‘tongue in cheeck’ humor (want de kinderen hoeven niet alles te snappen).

De aanstaande vorstin van het welvarende rijk niet ver hier vandaan, vindt het langzamerhand welletjes. Als zij op aanstaande Koninginnedag niet naast haar echtgenoot in de functie van koning op het bordes staat, keert ze terug naar haar Argentijnse pampa’s om haar aangename leventje daar voort te zetten.

„En de kinderen dan?” vraagt de verbijsterde kroonprins, die liever kabelsjouwer of biertapper wil worden dan koning. „Die mag je houden”.

In een verrukkelijke soap-opera van Niek Barendsen (die de tekst schreef) spelen hij en Wil van der Meer, Lies Visschedijk en Sergio IJssel een aanstekelijke paleisrevolutie, waarbij de oude koningin haar schoondochter elimineert teneinde de troon te behouden.

Regisseur Albert Jan van Rees verdient een eervolle palm dat hij, jong als hij is, zo’n knappe satire van dit maffe koningsdrama heeft weten te maken.

Theater is de plek bij uitstek waar de discussie over morele en politieke onderwerpen wordt gevoerd. Maar zo’n volkomen krankjorum sprookjesdrama doet je wel heel goed.

Geen gebakken lucht, wel brisant theater.

Genre: Jeugdtheater,Theater & Toneel, Kleinkunst.
Voorstelling: Sneeuwwitje van Oranje.
Gezelschap: Productiehuis Bellevue.
Spel/Spelers: Wil van der Meer, Lies Visschedijk, Niek Barendsen, Sergio IJssel.
Tekst/Liedteksten: Niek Barendsen.
Regie: Albert Jan van Rees.
Nog te zien: Tournee t/m 28-12 (behalve za en ma).
Locatie: Theater Bellevue in Amsterdam – Paloni Zaal.
Kenmerken: +/- 70 minuten, geschikt voor leeftijd vanaf 12 jaar.
Artikel: ’Sneeuwwitje van Oranje’ is kostelijk sprookjesdrama.

Speellijst Sneeuwwitje van Oranje

Gerelateerde Berichten:

• Familie van Oranje Nassau viert feest bij ‘Soldaat van Oranje’
• ‘Sneeuwwitje’ van Studio 100 komt uit op DVD
• Willem van Oranje de musical
• Stemmen Carice en Irene in Sneeuwwitje
• Soldaat van Oranje, adembenemend en overweldigend

Sinterklaas is weer in het land. Maar wist je dat Sinterklaas ook een hele grote rol speelt in de musical Karel de Kok en de mijter van Sinterklaas?

Het is een jaarlijkse traditie dat Van Hoorne Theaterproducties in november en december een speciale Sinterklaas-familiemusical op de planken zet. Dit jaar bezochten we een van de eerste voorstellingen in Sassenheim. In deze musical zien we al snel twee bekende gezichten, namelijk Roy van den Akker en Michael van Hoorne, die we enkele weken terug nog zagen in de musical Roodkapje. En dat is eerlijk gezegd wel wat lastig, want de opvallende stem van Michael van Hoorne doet ons meteen weer denken aan de wolf Gerrit.

Ook in deze musical speelt Michael weer een druk en opgewonden standje, namelijk de rol van Hoofdlakei Franciscus. En Roy, die is Karel de Kok. Deze rollen spelen beiden overigens al een aantal jaar. Verder zien we in deze musical nog Esther van Santen als Hofdame Frandolien en natuurlijk Sinterklaas en twee pieten!

Karel de Kok en de mijter van Sinterklaas.

Tijdens het jaarlijkse bezoek aan het kasteel van de Koning, waar Sinterklaas logeert rond 5 december, gaat het helemaal mis. Het altijd zo rustige bezoek brengt nu de nodige spanning met zich mee. De Koning, die nogal fors van postuur is, gaat pardoes boven op de mijter zitten. En nu heeft Sinterklaas geen mijter meer om de kinderen mee te bezoeken. Hoe gaan de Koning, zijn Hoofdlakei Fransiscus, Karel de Kok en Hofdame Frandolien dit oplossen? Grote paniek overheerst op het kasteel. Komt dit allemaal nog goed? Komt Sinterklaas nu nog wel eens logeren en durft Sinterklaas zonder mijter de straat wel op!

Karel de Kok en de mijter van Sinterklaas is vooral een vrolijke en grappige musical. Van het begin tot het eind is het een aaneenschakeling van grappige momenten. Er komen bekende en onbekende liedjes voorbij, die zorgen voor een gezellig geheel en ook de zaal wordt met regelmaat bij de voorstelling betrokken.
Het is een heerlijke feelgood musical en echt een aanrader voor klein en groot.

Als je nog naar de voorstelling wilt, dan kan dat tot vrijdag 5 december op verschillende plaatsen door heel Nederland. Maar wees er snel bij, want veel voorstellingen zijn al uitverkocht.

Voorstelling: Karel de Kok en de mijter van Sinterklaas.
Spelers: Karel de Kok, Esther van Santen, Roy van den Akker, Michael van Hoorne.
Tekst/Regie: Van Hoorne Theaterproducties.
Nog Te Zien: In verschillende theaters van 16-11-2008 t/m 05-12-2008.
Genre/Informatie: Familiemusical, Doelgroep: 4+, Duur: 75 minuten, Pauze: Geen.
Inlichtingen: www.kareldekok.nl

Gerelateerde Berichten:

• Sinterklaas weer in musical!
• Sint mag best een borreltje
• Sinterklaas bezoekt Mary Poppins op 5 december
• ‘Sinterklaas en het raadsel van 5 december’ heeft gouden status
• Karel Simons in ‘Saturday Night Fever’

Alleen voor grote mensen, van Bontehond en Golden Palace

Foto: Ben van Duin

Alleen voor grote mensen van Bontehond en Golden Palace

”Kinderen zijn uitgenodigd om in grote-mensen-feest-kleren te komen kijken.” Hierdoor zit de zaal vol met stewardessen, te grote schoenen en mooie jurken.

Jan is jarig. Voor zijn verjaardag wordt een verrassingsfeest georganiseerd door zijn dochter en zijn vrienden. Jan is overdonderd door dit enorme feest en geniet van alle aandacht, dansjes en liedjes. Totdat zijn dochter, Charlotte, een hartbrekend lied voor hem zingt, over waarom mama weggegaan is. Ineens moet Jan huilen. De vrienden besluiten daarop het feest te verplaatsen naar de disco. Charlotte blijft achter samen met de dochter van een van haar vaders vrienden, Cindy. En Cindy blijkt niet zo lief.

Terwijl Charlotte en Cindy elkaar het leven zuur maken komen de volwassenen af en toe terug van de disco. Steeds een ander kostuum, een andere hoed en een andere emotie.

De ene keer worden ze betrapt tijdens het zoenen door de kinderen, de andere keer strijden ze om de aandacht van de kinderen. Als het feestje uit de hand loopt besluiten de kinderen het heft in eigen hand te nemen. Zij doen de volwassenen na en maken hun gedrag op deze manier inzichtelijk en belachelijk. Wie is er nu de verstandigste?

Het is een gegeven dat iedereen kent, jong en oud. Het hele huis is versierd voor een feestje, maar de kinderen horen er niet bij. Ze weten niet waarom er gelachen wordt, maar lachen gewoon mee en proberen om mee te doen met het feest. Als het net gezellig begint te worden moeten zij op tijd naar bed en missen het echte feest. Maar ze horen dronken geluiden en zien toch stiekem van alles.

Ingrid Kuipers (artistiek leider van Golden Palace) regisseerde eerder voorstellingen bij Golden Palace. De fysieke en absurde speelstijl heeft zij meegenomen naar Bontehond. De voorstelling staat bol van de transformaties. Middels kleine attributen en hoedjes spelen de acteurs telkens iets of iemand anders, zodat een deelaspect van het personage vertegenwoordigd wordt. Een scala aan deelaspecten van personages passeert de revue, de een nog gekker en onverwachter dan de ander. Achter de kostuums schuilen onzekere mensen, af en toe mag het publiek ook deze onzekerheid zien.

De fysieke speelstijl, waarin weinig gesproken wordt en veel gezongen, combineert mooi met het pianospel van de jarige Jan, gespeeld door Jan Groenteman. Zijn live pianospel contrasteert met de harde geluiden van de disco. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de vrouw waar hij verliefd op wordt erg mooi kan zingen, zij vinden elkaar in de live muziek.

Ook de kwaliteiten van de andere spelers moeten genoemd worden. Het bonte gezelschap van acteurs zorgt ervoor dat iedereen tot zijn recht komt en momenten heeft om zijn of haar capaciteiten te tonen aan het publiek.

Bontehond speelt, met deze voorstelling, voor het eerst in een theater. Maar omdat het nieuwe theater in Almere bijna klaar is, is er de mogelijkheid om het oude Metropole theater flink op z’n kop te zetten. Hierdoor ontstaat een groot speelvlak met allerlei mogelijkheden. Het is tegelijkertijd woonkamer, concertzaal, disco, opbergruimte, coulissen en slaapkamer.

Na afloop van de voorstelling ontstaat er rumoer in het publiek. “Mama, we zitten bij de foute voorstelling. Deze heette Jan is jarig en wij gingen naar Alleen voor grote mensen! “Maar deze was toch ook leuk?” “Ja, dat zeker.” Gelukkig.

Alleen voor grote mensen is nog te zien op 3,4 en 5 november in Almere. Voor meer informatie www.schouwburgalmere.nl of tel. 036-5339400. Op 4 november regelt Jeugdtheater de Krakeling busvervoer van Amsterdam naar Almere. Om te reserveren www.krakeling.nl of tel. 020-6245123 (let op: wanneer u met de bus mee wilt, dien u écht uw kaarten bij De Krakeling te bestellen, ivm het reserveren van de bussen).

Voor meer informatie kijk op www.bontehond.net of www.janisjarig.nl

Concept en Regie: Ingrid Kuijpers

Spel: Suzanne Bakker, Collin van den Broek, Martine van Ditzhuyzen, Mischa van Dullemen, Kiki Jaski, Susan Gritzman, Anil Jagdewsing, Kim Scheerder, Willemijn Zevenhuijzen.

Piano: Jan Groenteman

Regie-assistent: Alexandra Broeder

Kostuums: Marina van der Heiden.

Fotografie: Ben van Duin

Gerelateerde Berichten:

• Golden Palace
• ‘Alleen voor Grote Mensen’ locatievoorstelling v.a. 7 jaar.
• Locatietheater in Almere.
• BonteHond
• The Social Network wint vier Golden Globes

Dochters van Lear van Theatergroep Max (8+)

fotograaf Joep Lennarts

Een spannend familiedrama dat uitmondt in een onsmakelijke reality-soap, leve het leven!

Lear heeft een restaurant dat bekend staat om zijn koude schotels. Op zijn oude dag, wil hij zijn bezit overdragen op zijn drie dochters. Alledrie krijgen ze een gedeelte van het bezit, als ze zeggen hoeveel ze van hun vader houden. De jongste dochter, Cordelia, doet niet mee aan dit dwaze spel. Zij wil niet liegen en vertelt haar vader dat ze niet meer van hem houdt dan nodig.

Cordelia: “Ik ongelukkige, ik krijg mijn hart niet op mijn tong. Is het een schande dat ik geen smekende ogen heb of een slijmerige tong, zoals mijn zusters? Of meneer Kent.”

Vader kan deze uitspraak niet pikken en stuurt haar het huis uit. Nu blijft hij over met zijn andere dochters, die maar al te graag hun vader zien verdwijnen. Lukt het hen om hun vader de deur te wijzen?

Tussen de familieleden door schiet Kent, een stoere gozer met een eigen tv programma. Hij slijmt bij iedereen om er zelf beter van te worden. Alleen Cordelia heeft hem door. Maar krijgt Cordelia de kans om de waarheid te zeggen tegen haar vader en zusters?

De plot van de voorstelling is afkomstig van King Lear geschreven door William Shakespeare, vermoedelijk in 1605. De grote lijnen zijn intact gebleven, een subplot is verwijderd. Hierdoor konden 7 van de 12 personages geschrapt worden. Het geheel wordt een stuk overzichtelijker en helderder. In de voorstelling zijn, volgens zeggen, dertig zinnen van Shakespeare terug te vinden maar ze zijn nauwelijks te onderscheiden van de overige tekst. In Dochters van Lear blijkt duidelijk dat oude verhalen nog steeds van toepassing zijn op onze samenleving. En ze kunnen voor een goede voorstelling zorgen waneer we ze naar onze hand zetten.

Het begin van de voorstelling heeft veel weg van het sprookje Assepoester. Twee gemene zussen (Manon Nieuweboer en Bianca van der Schoot), waar van er één erg dom is, vitten grandioos op hun jongste zusje, die vaders oogappel is. Maar vader is niet zo lief als in het sprookje. Hij laat zijn handjes graag wapperen en behandelt alledrie zijn dochters niet altijd even netjes.

Het publiek ziet de personages door de ogen van Cordelia gespeeld door Suzan Boogaerdt. Met haar camera filmt zij zichzelf en de anderen. Zij neemt video boodschappen op die het publiek op een groot scherm ziet. Ook is zij, middels de camera, zichtbaar op het scherm terwijl zij niet zichtbaar is op het toneel. In de liedjes die zij zingt, toont zij haar emotionele kant aan het publiek. Naast de emoties van Cordelia, ziet het publiek ook de emoties van Lear (Hein van der Heijden). Wanneer zijn wereld instort huilt de zaal bijna met hem mee. De enige die eigenlijk geen emoties toont is Kent (Jef van Gestel). Waarom hij dit niet doet, wordt duidelijk aan het einde van de voorstelling. Wij kijken al de hele tijd naar zijn masterplan, een reality-soap.

Het toneelbeeld doet denken aan een restaurant. De spelers klimmen over de stoelen en tafels, waardoor de logica van het restaurant soms even weg is. Dit klimmen is een voorbeeld van de fysieke speelstijl die gehanteerd wordt door Toneelgroep Max. Ook de snelle synchorne bewegingen van de twee zusters en de rare slangachtige houdingen van Kent getuigen van deze speelstijl en zijn een lust voor het oog.

Ontzettend veel thematieken en tegenstellingen komen in de voorstelling voorbij. Vragen worden gezet bij respect voor je ouders, familie gevoelens, generatie verschillen en het vertellen van de waarheid. De enige van wie Lear de waarheid wil horen is een clown. Duidelijk wordt dat het soms moeilijk is om de waarheid te zeggen en te horen maar het is nooit te laat. Want, zoals Kent zegt: “Het kan altijd erger. Het ergste is het ergste niet zolang je kunt zeggen ‘dit is het ergste’.”

fotograaf Joep Lennarts

Tekst/Regie: Moniek Merkx

Spel: Suzan Boogaerdt, Jef van Gestel, Hein van der Heijden, Manon Nieuweboer, Bianca van der Schoot.

Decor: André Joosten

Kostuums: Marike Kamphuis

Licht: Gé Wegman

Nog te zien in November en December in diverse theaters in Nederland en België.

Voor meer informatie www.tgmax.nl

Gerelateerde Berichten:

• De tragedie van Lear is te veelomvattend voor een solo
• Barr theatergroep
• Max
• Dochters stijgt naar eerste plek
• Theatergroep Troost

Quarantaine van Huis aan de Amstel

Foto: Sanne Peper

Lev Solomonovich: ‘Stel je een denkbeeldige stad voor als in een film. Een zwart-wit film. Er zingen geen vogels. Geen kraai krast. De honden blaffen niet en de baby’s huilen niet. Er klinkt geen gerinkel van trams, geen gedreun van bussen, geen enkel geluid. Zo was Leningrad in de winter van 41-42.’

In een omgetoverd Rozentheater speelt de voorstelling Quarantaine. Deze voorstelling is een zoektocht van regisseuse Liesbeth Colthof naar een samenbrengen van documentaire en theater. De realiteit, vertegenwoordigd door oude mensen op vier projectieschermen en op vier beeldbuizen op de speelvloer, is tegelijkertijd zichtbaar met de fictie, vertolkt door vier acteurs. Wanneer je de voorstelling bekijkt als een wedstrijd in aandacht, winnen de oude mensen het ruimschoots.

Voor het eerst praten oude mensen uit Leningrad over de verschrikkingen die zij meegemaakt hebben. En dat maakt enorme indruk.

In september 1941 werd de stad Leningrad van de buitenwereld afgesloten door de Duitse soldaten. De blokkade duurde 872 dagen, terwijl er maar voor 2 maanden voedsel aanwezig was voor de 3 miljoen inwoners. Tijdens de hongerwinter, die volgde, stierven velen. De levenden voedden zich met huisdieren, lijm en aarde. De pijn en honger van toen staat nog te lezen op de gezichten van de Russische mannen en vrouwen die te zien zijn op de grote projectie schermen.

Bij binnenkomst krijgt het publiek een kaartje met daarop een stoelnummer. Losgemaakt van mensen met wie je net nog stond te praten, gaat iedereen afzonderlijk naar deze voorstelling kijken. Zelfs met buurman of buurvrouw uit het publiek lijkt geen contact mogelijk tijdens de voorstelling, omdat iedereen in een eigen hokje zit: in quarantaine. Na deze spetterende belevenis, nog voordat de voorstelling echt begonnen is, gebeurt er niets meer met dit unieke gegeven. Het publiek leunt naar voren om uit zijn hokje te komen, weg quarantaine.

De toeschouwers zitten aan alle vier de kanten van de speelvloer, hierdoor speelt ook het publiek aan de overkant mee in de voorstelling. Echt alleen in quarantaine voelt het publiek zich dus zeker niet. De parallel tussen het publiek en de opgesloten mensen op het toneel en in de documentaire ontgaat niemand.

De vierkante opstelling eist een andere manier van spelen bij de acteurs. Dit creëert extra mogelijkheden. Ineens mag je met je rug naar het publiek staan, je kunt immers niet aan vier kanten tegelijk zijn.

De tekst van de acteurs is geschreven door Don Duyns, die zich heeft laten inspireren door de Pest, van Albert Camus, Omsingeld, van Lidia Ginzburg en 372 vragen uit Findet mich das Gluck van Peter Fischl en David Weiss. Veel van deze vragen worden door een van de personages uit het stuk gesteld.

Al deze factoren en inspiratiebronnen leveren een fragmentarisch geheel op, waar de toeschouwer zelf een voorstelling uit kan samenstellen of, zoals op de site vermeld staat, kan zappen. Maar het is voor de acteurs moeilijk om de aandacht van het publiek vast te houden terwijl een oude russische dame vertelt dat haar hoofd haar soms in de steek laat.

De documentaire geeft het publiek een houvast, iets wat het spel mist. Prettig dat ervoor gekozen is om af en toe de schermen zwart te maken, zodat het publiek zich even kan concentreren op de acteurs. Het lijkt of de acteurs wisselen van perspectief. Soms zijn zij een tegenspeler van de documentaire, soms hebben zij geen oog voor de documentaire en zijn zij een pizzabroodje aan het bakken in de oven.

De redenen waarom de dingen gebeuren is vaak onduidelijk. De communicatie verloopt stroef, vrienden worden gemaakt en verafschuwd. Het spel lijkt op een aaneenschakeling van heftige emotionele uitbarstingen, een soort hoogtepunten van hun gezamenlijke opsluiting. Maar waarom zitten zij opgesloten? Waar zitten zij opgesloten? Een gestileerde ruimte met ikea stoelen roept geen herkenning op. En waarom eten zij niets? Misschien is er een mate van abstract denken nodig om naar het spel te kijken, terwijl de documentaire dit abstracte denken teniet doet? In ieder geval is de afstand tussen de twee erg groot. Dit neemt niet weg dat zowel de documentaire als het spel op momenten echt intrigerend zijn en ontroeren. Vooral het begin van de voorstelling zit goed in elkaar en ontroert.

Hoe overleven mensen in een afgesloten stad, of een afgesloten ruimte? Voorbeelden zijn te zien in de voorstelling. We zien dat, in een toestand van schijnbare stilte, mensen toch handelen en dat liefde de kans op overleven vergroot. De oude dame balt haar vuisten op het scherm, zij wil overleven.

Regie: Liesbeth Colthof

Documentaire: Jessica Gorter en Frank Gorter, Filimon films.

Spel: Annette Maas, Tjebbo Gerritsma, Roel Adam en Peter van Heeringen

Tekst: Don Duyns

Geluid: Frank Gorter

t/m 18 november te zien in het Rozentheater in Amsterdam, aanvang: 20.00 uur.

Meer informatie www.huisaandeamstel.nl of www.alleeninamsterdam.nl

Gerelateerde Berichten:

• Amsterdam eert Rembrandt met pad
• Huis aan de Amstel
• Nasleep slachtpartij op toneel
• Recensie van ‘Quarantaine’ van Huis aan de Amstel
• Extra concertavonden Vrienden van Amstel Live

Ragnarok van Giselle Vegter

Foto: Patrick van Luijtgaarden

‘Ragnarok’ (8+) of het einde der tijden?

Giselle Vegter neemt het publiek mee naar een lang vervlogen tijd, waarin de wereld van ijs is. Het einde der tijden is nabij. Slechts één kleine jongen leeft nog. Samen met het Heden, Verleden en de Toekomst kan hij misschien de wereld nog redden van de ondergang, als hij nu maar weet wat hij moet doen!

Op een speelvlak van klei ligt een pop, de jongen, die tot leven gewekt wordt door drie actrices. Wanneer de jongen gewekt is, blijkt dat hij alles vergeten is. De drie actrices vertegenwoordigen het Heden, het Verleden en de Toekomst. Het is in het begin nog niet duidelijk of het goede of slechte figuren zijn.

Het jonge publiek identificeert zich met de pop omdat hij net als het publiek onwetend is over wie hij is, waar hij is en wat hij moet doen. De drie actrices spelen en vertellen de herinneringen die de jongen vergeten was.

De speelstijl van de voorstelling doet denken aan de oorsprong van het westerse theater, het koor van de Griekse tragedie. Zij transformeren in andere personages uit hun vertelling, alleen of met elkaar. Deze transformaties geven een sprankje humor aan het serieuze verhaal.

De verhalen die de actrices vertellen zijn gebaseerd op de Edda, de eeuwenoude mythologie uit IJsland. Voor ‘Ragnarok’ schreef Fenneke Wekker de tekst, waarbij zij gebruik maakte van de bestaande vertaling van de Edda door Marcel Otten.

De tekst wordt afwisselend gezongen en gedragen verteld tijdens de voorstelling. Hierdoor krijgt het geheel een ritueel en ouderwets tintje. Twee muzikanten, die aan weerszijden van het speelvlak zitten, zetten de vertelling en het ritueel extra kracht bij. De hele voorstelling is hetzelfde van toon en energie, alsof een rituele roes is ingedaald. De vraag is, of het publiek meegaat in de lange spanningsboog van dit ritueel of dat misschien de afstand tussen spelers en publiek net iets te groot is. Misschien is het voor een volwassene ook wel teveel gevraagd zich te identificeren met een pop die overduidelijk van hand tot hand gaat.

Giselle Vegter heeft een andere, rituele wereld gecreeërd, waarin het belangrijk is om niet teveel te vragen, je eigen wijsheid te volgen en je fantasie te gebruiken. Dat is de boodschap die zij wil overdragen bij het jonge en het oude publiek.

‘Ragnarok’ is nog te zien op 14 en 15 oktober tijdens het festival Jong Vee in Utrecht. Dit festival, georganiseerd door Het Lab, bestaat uit diverse jeugdtheatervoorstellingen en een uitgebreide randprogrammering. De voorstellingen van jonge theatermakers, hebben allemaal te maken met de manier waarop mens en dier met elkaar omgaan en vinden plaats nabij het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil in Utrecht.

Voor meer informatie zie www.jongvee.org of www.hetlab.org

Regie: Giselle Vegter

Muziek: Bart van Lisdonk, Floris van Bergeijk en Ignas te Wiel

Spel: Reineke Jonker, Ilse van Kemenade en Daniëlle van de Ven.

De voorstelling Ragnarok speelt ook nog op vrijdag 20 en zaterdag 21 oktober om 19.30 uur in Jeugdtheater de Krakeling. Voor meer informatie zie www.krakeling.nl

Gerelateerde Berichten:

• Anne Vegter wint poëzieprijs
• Vakprijs poëzie naar Anne Vegter
• ‘Poema’, nieuwe voorstelling van Giselle Vegter
• Recensies van Jong Vee in Utrecht.
• Bart Leferink en Aletta Oosten adjunct-hoofdredacteur NOS

De spreekbeurt van Annelies van Wieringen

Foto: Patrick van Luijtgaarden

Hoe het leven van Theo veranderde.

Met een bus, die vertrekt vanaf het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil, rijdt het publiek naar een jongveeboerderij nabij De Bilt. Deze boerderij is de lokatie van de voorstelling. Na afloop mogen de kalfjes geaaid worden maar eerst gaan we kijken naar ‘De spreekbeurt’.

‘De spreekbeurt’ (8+) is een voorstelling die ons laat zien hoe het leven van het jongetje Theo weer zin krijgt. Theo wordt gepest op school. Hij durft en kan bijna niets. Bovendien is hij nogmaar 11. In de schuur achter de boerderij maakt hij ons deelgenoot van zijn merkwaardige hobby. De titel van de voorstelling dekt niet helemaal de inhoud van de voorstelling. In de Biltse en Bilthovense Courant vertelt regisseuse Annelies van Wieringen dat zij zonder vast idee is gaan werken met één acteur, Joris Erwich, en met de locatie. Ter plekke zijn teksten geschreven en zo ontstond het verhaal van het jongetje Theo, die een kraai probeert tam te maken.

Door te vertellen over Theo en Theo te spelen, komt hij tot leven. In het begin van de voorstelling krijgt het publiek meteen sympathie voor deze jongen. Deze sympathie blijft, dankzij het spel van Joris Erwich, ook wanneer de jongen nogal vreemde dingen doet. Annelies van Wieringen regiseerde Joris Erwich al één keer eerder in een voorstelling die het publiek, net als nu, meenam in een andere kijk op de wereld.

Joris Erwich wordt in zijn spel bijgestaan door Stijn van Beek, die achter een computer geluiden bewerkt. In het decor zijn microfoons zichtbaar aanwezig waarmee Stijn de geluiden die Joris maakt, op gitaar en met allerlei gebruiksvoorwerpen, opneemt en afspeelt, copieert en vervomt. Zo ontstaat een heus klank-orkest.

Het decor, een oude schuur, draagt bij aan de sfeer van de voorstelling. Theo komt in zijn overall met klompen werkelijk tot leven. De koeien, in de nabij gelegen stallen, spelen ook mee in de voorstelling. Joris Erwich reageert op het geloei van de koeien tijdens zijn spel, iets dat absoluut niet kan in het theater. Ook de geur van mest en de vliegen die op het publiek gaan zitten zorgen er ook voor dat het publiek meeleeft in de bijzondere wereld van Theo.

‘De spreekbeurt’ is nog te zien op 14 en 15 oktober tijdens het festival Jong Vee in Utrecht. Dit festival, georganiseerd door Het Lab, bestaat uit diverse jeugdtheatervoorstellingen en een uitgebreide randprogrammering. De voorstellingen van jonge theatermakers, hebben allemaal te maken met de manier waarop mens en dier met elkaar omgaan en vinden plaats nabij het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil in Utrecht.

Voor meer informatie zie www.jongvee.org of www.hetlab.org

Regie: Annelies van Wieringen

Spel en muziek: Joris Erwich

Klankontwerp: Stijn van Beek

Decor: Rikkert Paauw

Gerelateerde Berichten:

• Rail Gourmet
• Dennendal, Noord Nederlands Toneel (20/02/2011)
• Recensies van Jong Vee in Utrecht.
• Rail Gourmet
• Syndicaat Schrijversdagen 2006

Wat heb je grote ogen van Elien van Hoek

Fotografie: Robert Mignozzi

Na Almere en het NDSM-terrein is nu Utrecht veranderd in een sprookje.

De titel van de voorstelling ‘Wat heb je grote ogen’ verwijst niet alleen naar het sprookje van Roodkapje maar ook naar de toeschouwers. Zij zijn het immers die grote ogen krijgen bij het zien van de voorstelling! Een stukje Utrecht is het decor van de voorstelling, de toeschouwer wordt getraind om achter iedere hoek te kijken en zo de alledaagse dingen opnieuw te zien. Daarom alleen al is deze voorstelling ook geschikt voor volwassenen.

Eerder al was de voorstelling te zien in Almere en tijdens het Over het IJ Festival op het NDSM-terrein en Amsterdam.

De jager, die niet praat, enkel fluit op zijn fluitje, neemt een groepje van vijftien toeschouwers na een grondige keuring mee het sprookje (en het bootje) in. Tijdens de route valt het publiek van de ene verbazing valt in de ander en loopt gretig achter de sprookjesfiguren aan om te kijken hoe het verhaal zich verder ontwikkelt. Een kinderlijke nieuwsgierigheid wordt gewekt, gekoesterd en beloond.

Het sprookje van Roodkapje vormt het uitgangspunt voor deze voorstelling. Maar Elien van den Hoek en Kim Artzen hebben het sprookje overhoop gehaald, ten goede. Oma is niet zo lief, ze regelt alles en lijkt macht te hebben over de overige personages. De jager wil enkel met Roodkapje trouwen en probeert alles te doen om zijn droom uit te laten komen. Hij tovert zelfs een leger Roodkapjes om hem te helpen. Roodkapje zelf heeft iets weg van Sneeuwwitje, zij ontwaakt uit een diepe slaap en ontdekt de wereld. Ze neemt het publiek mee in haar ontdekkingstocht, lantarenpalen, mensen en fietsen, alles wordt door haar opgenomen, als zag ze het voor het eerst. Ook de wolf ziet zij voor het eerst en hij haar. Ze zijn op slag verliefd. Dit brengt nogal wat problemen met zich mee. Roodkapje moet immers trouwen met de jager. En kan de wolf wel van Roodkapje afblijven als zij er zo lekker uitziet?

De fantasie van de kijker wordt nog meer geprikkeld doordat de spelers nauwelijks praten. Zij hebben allemaal hun eigen vocabulair en een enorm fysieke manier van spelen.

Drie biggen zorgen voor een muzikale omlijsting van de voorstelling en voor een enorme aantrekkingskracht op de wolf en toevallige voorbijgangers.

We zouden vaker op een zondag op deze manier door Utrecht moeten lopen, de wereld wordt een stuk verassender en mooier!

‘Wat heb je grote ogen’ is nog een aantal keer te zien tijdens het festival Jong Vee in Utrecht. Dit festival bestaat uit diverse jeugdtheatervoorstellingen en een uitgebreide randprogrammering. De voorstellingen van jonge theatermakers, hebben allemaal te maken met de manier waarop mens en dier met elkaar omgaan en vinden plaats nabij het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil.

Voor meer informatie zie www.jongvee.org of www.hetlab.org of www.bontehond.net

Regie: Elien van den Hoek

Decor en kostuums: Kim Arntzen

Spel: Marica Bujaki, Bram Gerrits, Erlend H. Hanssen, Marcel Schouwstra.

Muziek: Quido Put, Don Munzer en Sander Hoving.

De voorstelling ‘Wat heb je grote ogen’ is een coproductie van Het Lab met de Bontehond en Over het IJ Festival.

Gerelateerde Berichten:

• Locatietheater in Almere.
• Museum staat stil bij verjaardag John Lennon
• Lennon-tentoonstelling geopend in RockArt
• 13e OVER HET IJ FESTIVAL – 6 t/m 17 juli 2005
• Recensies van Jong Vee in Utrecht.

Ode twee, concert voor een stille drummer. Van Stella Den Haag

Foto: Michel Wielick

Een doos vol gevoelens

Klaver is stil. Hij zoekt, zoekt in zijn hoofd. Wat of wie hij zoekt? Zichzelf. Hij heeft zich opgesloten. Is alleen. Onbereikbaar. Onbenaderbaar. Niemand weet echt tot hem door te dringen. Maar binnenin deze stille drummer waait het van muziek. En van die muziek mogen we meegenieten. Via de tekst van de songs komen we erachter wat er zich in en rondom hem afspeelt.

Ode twee, concert voor een stille drummer is een vervolg op Ode *15-82 dat Stella Den Haag met veel succes in 2004 speelde. Ode twee is een muzikale theaterexplosie, zoals de groep het noemt, waarin beurtelings acteurs musiceren en dan weer musici acteren.

Een ogenschijnlijke potpourri van muziek die voornamelijk bestaat uit popsongs uit de eerste helft van de jaren tachtig, een enkel klassiek thema uit miljoenen, wat verstilde songs en enige instrumentale escapades, houdt ons bij de les. Ogenschijnlijk; want de volgorde en afwisseling tussen muziek en theatraal spel waarin dit wordt opgediend is van een enorme uitwerking.

Met soms niet meer dan een enkelvoudige handgreep weten voorstellingsmakers Erna van den Berg en Hans van den Boom je intens deelgenoot te maken van een samenspanning, een intrige die theater heet. Het is ongelooflijk hoe snel en onuitsprekelijk precies ze de aandacht weten te richten. Dat komt vooral tot uiting op de ademloze, verstilde momenten in het stuk waarin gefocust wordt op de poëtische tekst – een oude specialiteit van deze meesters van sereniteit – maar dit keer ook als de spelers annex musici zich vol spetterende overgave in hun muziek storten. Klaver mag dan misschien allenig zijn, maar is toch omringd door muzikanten die hem begrijpen, of dan toch hem denken te begrijpen.

Ode twee is een prachtvoorstelling voor iedereen vanaf 9 jaar, een voorstelling die het midden houdt tussen muziektheater, opera, rockmusical, toneel en zelfs operette, met knallend enthousiasme gebracht. De krachtige manier waarop Marielle Woltring naar voren treedt, Tessa Zoutendijk haar viool laat gieren op een manier die grootheden met elektrisch versterkte gitaren nog maar nauwelijks weten te bereiken, het ingetogen spel van Ruud van Bree, maar met name het flegmatieke spel van een onnavolgbare Floor van Berkestijn beklijven.

Enige minpuntje is dat de band nog niet altijd geolied ingespeeld klinkt en dat de geluidsbalans in de zaal nog wat strakker kan. Beide zaken zullen ongetwijfeld snel volgen, en dus is Ode twee een stuk dat jong en oud aanspreekt, dat de fantasie prikkelt, dat roert en bruist. Voorwaar, dat is nogal wat. We mogen Hans van den Boom wel eens dankbaar zijn voor al het moois dat hij met regelmaat over ons uitstort. En Klaver – ja, dat is Van den Boom natuurlijk, in a way.

Eric Korsten

www.stella.nl

Gezien:

Ode twee, concert voor een stille drummer door Stella Den Haag op vrijdag 6 oktober 2006 in Theater aan het Spui. Concept en regie: Erna van den Berg. Concept en tekst: Hans van den Boom. Muzikale leiding: Marielle Woltring. Spel / muziek: Erna van den Berg, Floor van Berkestijn, Ruud van Bree, Jelle Derckx, Eric Hartgers, Marielle Woltring, Matthias Quadekker en Tessa Zoutendijk. Techniek: Gerco Kolthof en Mladen Aleksic. Decor- en lichtontwerp: Reier Pos. Kostuums: José Huibers.

Nog te zien:

Za 7 en zo 8 oktober: Theater aan het Spui, Den Haag. Zo 15 oktober: Stadsschouwburg, Groningen. Vr 20 oktober: De Kopergietery, Gent (B). Wo 25 oktober Stella Theater, Den Haag. Vr 27 en za 28 oktober: Verkadefabriek, Den Bosch. Zo 29 oktober Chassé Theater, Breda. Zo 12 november: Bronks festival, Brussel (B). Zo 26 november, Stella Theater Den Haag. Do 30 november: Toneelschuur, Haarlem. Vr 15 en za 16 dec: De Krakeling, Amsterdam. Wo 3 jan 2007: Kunstmin, Dordrecht. Do 4 en vr 5 jan 2007: Theater Kikker, Utrecht. Zo 14 jan 2007: Stadsschouwburg, Rotterdam. Za 20 jan 2007: Cultuurcentrum, Hasselt (B). Vr 26 en za 27 jan 2007: Cultuurcentrum Genk (B).

Gerelateerde Berichten:

• Marie-L van Stella Den Haag
• Korte films uit Letland in het Stella Theater Den Haag
• Stella Den Haag
• Zinder, van Stella den Haag
• Recensie ‘Ode twee’, nieuwe voorstelling Stella Den Haag.

Igor, van Stella Den Haag & Het Residentie Orkest

Foto: Sanne Peper

Gezien op vr 24 maart 2006 in Theater aan het Spui, Den Haag.

Tekst en regie: Hans van den Boom.

Muziek: Igor Stravinsky & Bob Zimmerman.

Muziekuitvoering: Ensemble van het Residentie Orkest.

Film/video: Bart Visser.

Spelers: Erna van den Berg, Floor van Berkestijn en Harm van Geel.

Filmactrice: Cecilia Moisio.

Decor-/lichtontwerp: Reier Pos.

Een zwart maar multimediaal luisterboek

Een schurfterige straathond. Zo beziet zelfs slagersjongen en vleeskoerier Igor zichzelf. Hij papt aan met het flirterig aangelegde adoptiekind Anouschka die in een van de betere buurten in de stad woont, daar waar hij dagelijks het dode kadavervlees in een enorme schoudertas met zich meezeult, op zoek naar cliëntèle. Niet dat hij verliefd op Anouschka is of zo, nee, dat lijkt misschien alleen maar zo, hij wil haar in zoverre paaien dat hij te weten komt wat er met zijn verdwenen zusje Sonja is gebeurd.

Een luisterboek, zwart en duister. Zo zou je Igor door Stella Den Haag en het eveneens Haagse Residentie Orkest het beste tegemoet kunnen treden. In de bewoordingen van de makers is het een mysterieus muzikaal Russisch sprookje voor iedereen vanaf 10 jaar. Het is verstandig die ondergrens goed in het vizier te houden, want Igor is bepaald geen laidback easy listening-productie.

Vorig jaar maakten de twee Haagse podiumbespelers het ook internationaal uiterst succesvol ontvangen Venetië. Dit keer zijn er wat minder musici neergestreken op het podium, dat trouwens is opgedeeld in strenge sectoren: een deel waar alleen het tiental musici heerst, een opzij ervan laaggelegen vlak dat op zichzelf uit losse vierkanten bestaat dat het domein van Igor is, en dat alles doorsneden door twee daartussen opgestelde en uittorende loopbruggen, die als aparte catwalks voor Anouschka en Igors moeder dienen. De horizon bestaat uit een rechthoekig vlak waar filmbeelden op worden vertoond. Daarmee is Igor een multimediale voorstelling. Door die dwingende podiumindeling is het spel en zijn de spelers weinig beweeglijk. Tot veel meer dan wat heen en weer gedrentel op hun eigen domein komt het tussen de personages niet. Daar staat dan weer tegenover dat de filmprojecties meerwaarde zouden kunnen bieden.

Maar dat laatste is niet gelukt, ondanks de werkelijk schitterende beeldmontages en soms zelfs hallucinerende filmpjes die over ons worden uitgestort. De productie ontstijgt daardoor maar nauwelijks het genre van laten we zeggen een aangekleed hoorspel. Er is weliswaar sprake van wisselwerking tussen de verschillende discpilnes en ingredienten, maar door het uitblijven van dynamiek en ritmiek en het veelal louter gesproken acteren, komt de voorstelling niet los van zijn achtergrond, niet los van de vertelling.

Daar kan ook de muziek niets aan verhelpen. Geïnspireerd op de composities van Stravinsky en op veronderstellingen over het barre Russische bestaan, brengen die geen verdiepte ontroering tot strand. Het is nog weliswaar zeker geen Peter en de Wolf wat we horen, maar toch heeft de verklanking meer de uitwerking van een onderschrift dan van een pregnante kop boven een verhaal.

Dit alles wil niet zeggen dat de productie zou zijn mislukt – wel wordt erdoor de vraag opgeworpen waarom het verhaal van Igor, dat is geschreven en geregisseerd door Hans van den Boom, artistiek leider van Stella Den Haag, zo statisch is opgevat. Daargelaten de fenomenale stem en dito beheersing van een fascinerende Igor in de persoon van Harm van Geel, is er qua acteerspel bar weinig te beleven. Het is daarom een lange zit geworden. Dat is jammer, want Stella is van oudsher gespecialiseerd in het laten samenvloeien van muziek en theater, en wist daardoor vaak een onderhuidse spanning en zinderende broeierigheid aan te brengen die we nu node missen. Stella maakte dergelijke voorstellingen in de prille Haagse beginperiode, en ook toen Van den Boom nog bij De Blauwe Zebra zijn producties uitbracht was dat zijn handelsmerk.

Maar goed – een wat mindere productie mag wel een keer door een groep die hiermee opnieuw lef toont en doorgaans wonderbaar poëtisch mooie voorstellingen uitbrengt.

Eric Korsten

Foto: Sanne Peper

Voor meer infomatie kijk op www.stella.nl

Nog te zien:

Za 25 en zo 26-03 Theater aan het Spui, Den Haag; di 28-03-2006, Stadsschouwburg, Amsterdam; vr 31-03-2006 Stadsschouwburg, Utrecht; za 1-04-2006 Verkadefabriek, Den Bosch; zo 2-04-2006 Schouwburg, Arnhem; za 8-04-2006 De Lawei Drachten; zo 9-04-2006 14.30 u Schouwburg, Groningen; wo 12-04 t/m za 15-04-2006 HETPALEIS, Antwerpen; zo 16-04-2006 Theater aan het Vrijthof, Maastricht.

Lees ook de recensie van De oneindige voorstelling, en van Zinder van Stella den Haag op TheaterGuide.nl

Gerelateerde Berichten:

• Stella Den Haag werkt samen met Residentie Orkest.
• Marie-L van Stella Den Haag
• Korte films uit Letland in het Stella Theater Den Haag
• Recensie Igor van Stella Den Haag & Residentie Orkest
• Recensie Igor van Stella Den Haag & Residentie Orkest