Na Troy en Alexander kan ook het verhaal van de 300 moedige Spartanen, die de Perzische hordes bij Thermopylae tegenhielden, niet onverteld blijven. Regisseur Zack Snyder laat op voortreffelijke wijze zien dat een film niet door een goed verhaal gedragen hoeft te worden, maar dat een goede artdirector net zo belangrijk kan zijn als de scenarioschrijver of de regisseur zelf. De beelden van de gevechten zijn tot een ware kunst verheven, naast een mooie choreografie worden er hoofden, benen en armen op ingenieuze wijze van plaats verwisseld. Bovendien wordt er gebruik gemaakt van blauwe en bruine filters zodat het verhaal zich in een droomwereld lijkt af te spelen en zich daarbij aan de realiteit mag ontrekken.

Als koning Leonidas van Sparta (Gerard Butler) in 480 voor Christus een Perzische afgevaardigde in een diepe put gooit roept hij de toorn van de Perzen over zich af. Met slechts 300 man rijdt hij naar het noorden om ze bij de engte van Thermopylae tegen te houden. Van belang is het te weten dat Spartanen niet zomaar soldaten zijn, al in hun vroege jeugd worden ze getraind in het voeren van oorlog. Laat deze soldaten ook nog eens een tijd lang in een fitnessruimte met gewichten spelen en je krijgt al snel übersoldaten, die een overmacht van 1 staat tot 1000 niet uit de weg gaan. De 300 houden lang stand en vechten tegen Aziatische hordes, neushoorns, reuzen en elitetroepen van de god-koning Xerxes (Rodrigo Santoro), die verdacht veel op Ninja turtles lijken. Helaas voor de 300 kunnen ze de Perzen niet tegenhouden, maar ze brengen zoveel verliezen toe dat de Perzen uiteindelijk in de slag bij Plateae verslagen worden.

Als de eerste Perzen die in de film voorkomen Afrikanen zijn komen er vraagtekens op; het lijkt alsof de regisseur een geografische fout maakt. Echter, bij de komst van Xerxes, blijkt het dat hij gebruik maakt van zijn creatieve vrijheid. De Perzen worden zo angstaanjagend mogelijk neergezet, zo wordt Xerxes als een bovennatuurlijk enge equivalent van Boy George neergezet, eentje die je op straat liever niet tegenkomt, laat staan in een darkroom.

Desondanks is het een echte mannenfilm. Stoere oneliners moedigen de Spartanen aan, die als echte fotomodellen van het witte doek afspringen, om voor de vrijheid een robbertje te gaan vechten. De vrouwen die erin voorkomen zijn wulps en laten zich makkelijk door jan en alleman bespringen. Bovendien is het een verhaal van broederschap, trots en moed. Welke man kan daar nou ongevoelig voor blijven?

Riccardo Quinti

Casino Royale

Voor regisseur Martin Campbell was het een weerzien met James Bond, want eerder regisseerde hij GoldenEye met de o zo degelijke Pierce Brosnan in de hoofdrol. In Casino Royale is er van die degelijkheid niets over. De als Bond debuterende Daniel Craig ziet er niet alleen uit als een boef, hij is er één.

Casino Royale is het eerste Bondverhaal dat Ian Fleming schreef, waarin wordt beschreven hoe James de status van dubbel 0 krijgt. Kort door de bocht kun je stellen dat de rest van de film eigenlijk gaat over één potje poker. 007 moet LaChiffre (Mads Mikkelsen), een grootfinancier van terroristen blut spelen, zodat deze gedwongen wordt met de ‘good guys‘ mee te werken. Natuurlijk zijn er de nodige achtervolgingen en storten mooie vrouwen zich op onze James, die zijn smoking weer draagt alsof het gegoten zit.

Met de keuze voor Daniel Craig, die meer op Poetin lijkt dan op een gelikte gentleman zoals Roger Moore of Pierce Brosnan, slaan de makers van deze uitvoering van 007 duidelijk een andere richting in. James Bond is niet meer de spion die werkelijk alles onder controle heeft. Deze Bond moet zich niet één keer, maar zelfs twee keer laten redden, iets wat eerdere Bonds allemaal op eigen houtje deden. Het kan nog erger als James net een schamele tien miljoen dollar heeft verloren, duidelijk ontdaan is en hem de vraag wordt gesteld of hij de martini-wodka shaken of stirred wil. James antwoordt met: ‘Does it look that I give damn.’ Hij valt uit zijn rol en dat zijn we niet van hem gewend.

Je kunt zeggen dat alles wat er aan Daniel Craig vooraf is gegaan volkomen ongeloofwaardig is geworden. Niet alleen door zijn kwetsbaarheid, maar ook de stunts hebben een wat gematigdere toon, realistischer dus. Bond is dus mens geworden, hij krijgt klappen, zit constant onder de blauwe plekken, wordt verliefd en kan ook in de liefde gekwetst worden. James Bond is met zijn tijd meegegaan en daarbij was geen plaats meer voor Q en Moneypenny, die dan ook discreet zijn afgevloeid met of zonder gouden handdruk.

Bondgirl Vesper Lynd (Eva Green) is niet alleen mooi en bijster intelligent, maar een absolute flat charactre. Zoals elk zichzelf respecterend Bondmeisje betaamt is ze niet wat ze lijkt, speelt ze dubbel spel en valt uiteindelijk toch voor de onweerstaanbare charmes van James Bond. Hij moet daar dan wel zeker zes keer voor uit de kleren en waarom ook niet? Daniel Craig is voor Casino Royale tien kilo aan spieren rijker geworden en mag er ondanks zijn boeventronie best wezen.

Let op: het getrainde oog ziet Richard Branson snel voorbij komen op een vliegveld waar opvallend veel Virgin Atlantic-vliegtuigen staan.

Riccardo Quinti

Gerelateerde Berichten:

• Nieuwe Bondfilm gaat ‘Casino royale’ heten
• Nieuwe Bond verslaat oude
• Javier Bardem wordt ‘bad guy’ in nieuwe James Bond-film
• Bijna 2 ton voor horloge van James Bond
• James Bond-ster blij met nieuwe film

World Trade Centre

Klaarblijkelijk is Hollywood toe aan het verwerken van 9/11, want vijf jaar na dato komen de eerste verfilmingen van die memorabele dag uit. De eerste, United 93, gaat over ‘de vierde vlucht’ en hoe de passagiers tegen de moslimterroristen in opstand kwamen. De tweede film, World Trade Centre, vertelt het waar gebeurde verhaal van politieagent John McLoughlin.

Op de desbetreffende ochtend wordt een bus vol havenpolitieagenten onder leiding van John McLoughlin (Nicholas Cage) naar de plek des onheils geleid. Wat ze aantreffen gaat hun fantasie te boven, veel rook, vallend puin en van de 879ste verdieping springende mensen. John geeft leiding aan een groep vrijwilligers, waaronder agent Will Jimeno (Michael Peña), die op een reddingsoperatie gestuurd wordt. Op het moment dat de eerste toren instort bevindt het groepje zich net in een onderaardse verbinding tussen de twee torens. De groep wordt weggevaagd, op slechts drie overlevenden na, maar ze zitten vast onder het puin. Als de tweede toren instort blijven alleen McLouglin en Jimeno in leven. Het tweetal vecht tegen de slaap en bedenken zich hoe ze hun leven kunnen beteren als ze onder het puin vandaan komen.

In Connecticut trekt ex-marinier Dave Karnes (Michael Shannon) nadat hij de ramp op tv heeft zien gebeuren zijn uniform weer aan en vertrekt naar Ground Zero, waar vanwege het instortingsgevaar de zoekacties zijn gestaakt. Maar staff sergeant Karnes wil daar niets van weten, hij gaat verder met zoeken en vindt de twee mannen.

World Trade Centre begint veelbelovend met zomaar een ochtend in New York. Interessant is het te zien hoe de autoriteiten met de situatie omgaan en eigenlijk niet weten wat ze moeten doen. De film ontpopt zich echter al snel in een zoetsappig romannetje dat voor Het Kleine Huis Op de Prairie zeker niet onder hoeft te doen. Als de twee mannen onder het puin vast zitten stopt alle spanning en focussen we in op de echtelijke problemen van McLouglin en het dilemma van het kiezen van een naam van Jimeno’s ongeboren baby. Heel interessant misschien, maar wees eerlijk we komen naar deze film om een Towering Inferno te zien en dan is het zuur als het bij nader inzien toch De Doornvogels wordt

Wanneer staff sergeant Karnes ook nog eens op zijn heilige missie vertrekt, is het hek van de dam en druipt de propaganda van het doek af. Familie, Kameraadschap, Vaderland en The American Way worden het publiek met quasi leuke oneliners zo ongenuanceerd ingefluisterd, dat je bijna zou denken dat je naar een wervingsfilmpje voor de US Marines zit te kijken. De film komt overigens wel op het juiste moment uit, hét moment waarop zelfs de Amerikaanse bevolking vergeten lijkt te zijn waarom er in Irak wordt gevochten. Je zou bijna denken.

Riccardo Quinti

Gerelateerde Berichten:

• Oliver Stone maakt film over ‘11/9′
• Paul McCartney maakt persoonlijke 9/11 documentaire
• Popmuzikanten in de rij voor 50e Edisons
• Centre Pompidou bekleed met 80.000 condooms
• Topstukken Centre Pompidou naar Den Haag

Film: Children of Men

Last one to die, please turn out the light.

Een samenleving waarin voorbehoedsmiddelen niet langer nodig zijn, waar ‘s wereld mooiste kunstwerken door de overheid geconserveerd worden, en waar euthanasie legaal is. De zelfdodingsdrankjes ‘Quietus’ worden aangeprezen door Marlboro-mannen en geleverd in een rustieke doos, inclusief drinkglas. Wiet is overigens nog steeds illegaal.

Welkom in het Verenigd Koninkrijk van de toekomst. Door P.D. James gecreëerd in de gelijknamige roman, en nu verfilmd in een regie van Alfonso Cuarón.

De film begint met de aankondiging van de dood van de jongste mens ter wereld. ‘Baby Diego’ is neergestoken door een fan, nadat hij weigerde een handtekening te geven. Baby Diego is 18 jaar geworden en -door een plotselinge onvruchtbaarheid van vrouwen- de laatste mens die de afgelopen 18 jaar werd geboren.

De wereld rouwt om baby Diego en Theodore Faron (Clive Owen) vindt er een goede smoes in om eerder van kantoor weg te komen.

Onderweg wordt Theo opgepikt door zijn oude geliefde Julian (Julianne Moore). Zij is leidster van de ‘Fishes’, een groepering die, zowel verbaal als explosief, protesteert tegen de Britse ‘vreemdelingenbeleid’. Julian heeft Theo nodig voor een reisdocument, zodat zij de jonge illegale Kee (Claire-Hope Ashitey) het land uit kunnen krijgen. Wanneer Theo Kee ontmoet, begrijpt hij de haast: ze is zwanger.

Wat volgt zijn de verwoede pogingen van Theo om het meisje inclusief kind levend en wel de zee op te krijgen, waar waarschijnlijk redding wacht van een organisatie die misschien bestaat.

Cuarón focust zich op de hoofdpersonen. De hele film volgen we Theo die zich door het land heen worstelt. De personages zijn sympathiek en/of verradelijk, maar worden nooit onnodig gespaard of afgemaakt. Ondertussen krijgen we vanuit zeer grote ooghoeken een duidelijk beeld van de wereld mee.

De spanning zit zeker zoveel in die wereld, als in de plot. In tegenstelling tot veel utopische of dystopische verhalen, speelt Children of men zich af in een zeer nabije toekomst. Alle futuristische elementen van deze toekomstige samenleving, zijn herkenbaar. Bomaanslagen in het centrum van London, speculaties dat moslimradicalen of de overheid hier achter zitten, brandende koeien in de weilanden, algehele identificatieplicht… Alles refereert direct aan actuele situaties en discussies van nu én van het verleden. Tijdens het kijken ontkom je niet aan de gedachte dat dit niet alleen een toekomstbeeld is, maar dat dergelijke gruwelijkheden dagelijkse praktijk zijn in gevangenissen, vluchtelingenkampen en steden overal ter wereld.

Cuarón biedt ook de tijd voor dergelijke gedachtegangen. Een subtiel losse cameravoering geeft soms het idee van documentaire, een zwijgend extra personage door wiens ogen je mee kijkt, en trekt je dieper in de wereld. Muziek en geluid worden her en der opvallend niet-realistisch ingezet, maar zonder een (te grote) afstand te veroorzaken tussen publiek en verhaal. De punten waarop besloten is nog wat verhelderende dialoog aan het beeld toe te voegen, zijn meteen de zwakste van de film.

Ondanks wat sentimentele of belerende incidenten, is Children of men een indrukwekkende, geloofwaardige en daarmee verontrustende film. Cuarón toont zowel het maatschappelijk als persoonlijk drama van een wereld in crisis, laat zien dat idealistische drijfveren nooit los staan van de individuele belangen.

Cuarón heeft volgens mij de mogelijkheden van het witte doek optimaal benut bij het ‘vertalen’ van roman naar film. Subtiel genoeg om het toegankelijk en geloofwaardig te houden, maar sterk genoeg om er meer van te maken dan een gemiddeld ‘held probeert mensheid te redden’ verhaaltje. Want gered zijn we niet. Nog lang niet.

Regie: Alfonso Cuarón

Roman: P.D. James

Scenario: Alfonso Cuarón, Timothy J. Sexton eva.

Met oa: Clive Owen, Julianne Moore, Claire-Hope Ashitey.

Gerelateerde Berichten:

• Charlie Hunnam mogelijk in ‘The children of men’
• Briefgeheim dingt mee op Zweeds filmfestival
• Briefgeheim dingt mee op Zweeds filmfestival
• Nederlandse jeugdfilms te zien in Toronto
• Nederlandse jeugdfilms te zien in Toronto

jackass number two

‘Hi I’m Johnny Knoxville and I’m going to the moon’, vervolgens stapt hij op een 3 meterlange, knalrode raket en laat zich 20 meter de lucht in schieten. Nog niet zolang geleden zouden de mannen van Jackass in een dwangbuis worden afgevoerd om vervolgens volgespoten met downers in een of ander gesticht weg te vegeteren. Ik weet zeker dat er genoeg landen zijn waar dat nu nog gebeurt.

Johnny Knoxville, Steve-O, Wee-Man en de rest van de crew hebben voor deze nummer twee Jackassfilm weer nieuwe stunts bedacht. Sketches waarin met anaconda’s geworsteld wordt in een ballenbak, iemand zich in de penis laat bijten door een slang of op de horens genomen wordt door een stier en natuurlijk de sketches waarin ze elkaar en de ouders van crewlid Bam Margera op grove wijze in de maling nemen, zorgen ook dit keer weer voor lachwekkende momenten.

De bij MTV bekend geworden formule van Jackass, dat een stelletje verveelde middleclass hangjongeren allerlei stunts uithalen is uitgegroeid tot een waar begrip bij iedereen die wel eens naar MTV gekeken heeft. Ondanks de Don’t try this at home waarschuwing aan het begin van de sketches zijn er in het verleden fatale ongelukken gebeurd in de buitenwijken van de States. Kinderen vonden het cool om met hun skateboard het ouderlijk huis te beklimmen en er met een rotgang van af te skaten. Politici roken hun kansen met als gevolg dat Jackass van de buis werd gehaald. Met de films maakten ze een succesvolle en lucratieve comeback.

Op zich voegt number two niet veel toe aan wat er in de eerste film al is gezegd en valt zelfs in herhaling. In een winkelwagentje van een helling afrijden hebben we nu wel gezien, maar het is wat het is en grappig is het zeker. De hele Jackass-serie is eigenlijk niet meer dan een groepje exhibitionistische masochisten dat ons duidelijk wil maken dat het cool is om dronken te zijn, fun is om kleiner dan 1.10 te zijn, dat je er helemaal bij kan horen als je meer dan 200 kilo weegt en dat wij eigenlijk allemaal een stelletje sadisten zijn. Anders zouden we toch niet naar deze film gaan, is het niet?

Riccardo Quinti

Gerelateerde Berichten:

• Jackass 3D
• Jackass-ster Ryan Dunn (34) omgekomen
• The Frank Mohr Instituut MFA Theatervormgeving / Beeldregie
• ‘Ryan Dunn zat stomdronken achter het stuur’
• ‘Christmas Number One’ – verrassend – voor vrouwen van Britse militairen

Pirates of the Caribbean: Dead man’s chest

“Let’s just pull out our swords and start banging away at each other.”

Regie: Gore Verbinski

Scenario: Ted Elliot, Terry Rossio

Spel: Johhny Depp, Keira Knightly, Orlando Bloom ea.

Captain Jack Sparrow is terug van nog niet zo lang weggeweest, want de arme Will Turner (Bloom) en Elizabeth Swann (Knightley) hebben nog niet eens de kans gehad in een huwelijksbootje te stappen. Hun liefde wordt wreed verstoord door bevel voor hun arrest wegens het helpen van de gezochte Captain Jack. Dit betekent voor beiden de doodstraf, tenzij Will aan het kompas van Jack Sparrow kan komen. Na in deel 1 volledig te zijn geïntegreerd met de wereld van de piraterij, gaat Will op zoek.

Jack heeft ondertussen zijn eigen problemen, want hij wordt gezocht door Davy Jones, de ondode kapitein van the Flying Dutchman. Sparrow heeft vooralsnog geen zin te veranderen in een van Jones’ schubbige matrozen. De komst van Will biedt gelegenheid voor wat gekonkel om onder Jones uit te komen en om de sleutel te verkrijgen van de Dead Man’s Chest, die Sparrow de macht over de zeeën moet geven.

De film begint goed, met de belofte van humor rond Sparrow, dramatische romantiek tussen Will en Elizabeth en schitterende visual effects, die je inmiddels zo gewend bent, dat je er nauwelijks nog bij nadenkt. Opvallend zijn kleine momenten die de film 12+ zouden kunnen maken: een oog dat wordt uitgepikt, een man die in koele bloede neer wordt gestoken…

De humor en de visuals blijven gedurende de hele film vermakelijk. Helaas is dit niet genoeg om de volledige 150 minuten geboeid te blijven.

De bovengenoemde plotlijnen vormen hooguit 2/3e van de verschillende plotlijntjes die in het eerste half uur worden uitgeworpen. Hoewel alles uiterst zorgvuldig wordt uitgelegd en desnoods herhaald, voelt het geheel overvol aan.

Ook mist de film een emotionele focus: met wie moeten we echt meeleven? De belangrijkste lijn zit tussen Elizabeth en Jack, die elkaar verwijten eigenlijk goed/slecht te zijn. Maar de ontwikkelingen hierin komen pas aan het einde naar boven. Bovendien is het bij voorbaat al moeilijk te geloven in de slechtheid van Jack Sparrow, na zijn gedrag in deel 1 en de zachtaardige zweem die het personage van (of door?) Johnny Depp meekrijgt.

Deze braafheid is karakteristiek voor de rest van de film. Waar de eerste dode nog hard aankwam, sterven naamloze piraten vervolgens bij bosjes. De echte helden komen er a la Disney zonder schram en met het haar in model vanaf. Personages noch publiek staan lang stil bij de sterfgevallen, wat ik geen sympathieke keus van de regie vind.

De plotlijn die enigszins fatsoenlijk wordt afgesloten is die tussen Will Turner en zijn long-lost vader. Hier wordt wel wat weinig tijd aan besteed en kwam bij mij nauwelijks binnen, doordat Orlando Bloom gewoonweg mager speelt. Zijn Shakespeariaans gereciteer blijkt geen Elvenaccent, maar een handicap die op de toneelschool is ingegoten. Zelfs zijn grappen hebben ze in de montage niet kunnen redden.

De rest van de film bestaat uit vechten en vluchten. Daarbij heeft het stuntteam duidelijk alle vrijheid gekregen. Iets teveel vrijheid wat mij betreft. Zelfs bij een film met een dergelijk fantasy gehalte, heb je grenzen en moet de interne logica in stand blijven. Wanneer de ene mens sterft na een messteek, kan de ander niet zomaar blijven leven na een val van tientallen meters. En het gevecht op het waterrad is koddig bedacht, maar volledig ongeloofwaardig. En mag er alsjeblieft eens iemand geraakt worden wanneer beschoten door teveel pijlen??

Wat dat betreft lijkt het af en toe alsof Verbinski probeert het genre op de hak te nemen. En dat is jammer, want Pirates of the Caribbean was juist zo leuk in zijn soort.

Vergeef me mijn teleurstelling over wat ik misschien gewoon leuk vermaak had moeten noemen. Laat ik voor het contra-gewicht nog even toevoegen dat ik ook heb kunnen lachen en dat Depp een aangename verschijning blijft. Vast ook in deel 3.

Gerelateerde Berichten:

• Pirates of the Caribbean 4 naar Cannes
• Pirates of the Caribbean 4 naar Cannes
• Caribbean Combo
• ‘The office’-acteur wil geen piraat zijn
• Beste openingsweekend dit jaar in VS voor Pirates of the Carribean 4

Cars

Weer een film in het succesrijtje van Pixar. Na speelgoed en vissen mag regisseur John Lasseter dit keer auto’s tot leven roepen om de Disneyboodschap te verkondigen. Amusant om naar te kijken, want de special effects zijn niet van echt te onderscheiden. Je ruikt de uitlaatgassen en verbrand rubber bijna echt. Maar het verhaal zit o zo vol met voorbeelden van goed gedrag: leer het kleine waarderen, leer om in groepen om te gaan, geef nooit op. Het lijkt wel een tot leven gekomen schoolboek van een gemiddelde highschool ergens in het midwesten van de Verenigde Staten, waar normen en waarden als verplicht vak op school worden gegeven.

Als raceauto Lightning McQueen (stem Owen Wilson) op het punt staat door te breken als kampioen in autoland, komt hij vast te zitten in Radiator Springs. Dit ooit levendige stadje, toen de route 66 nog de manier was om van oost naar west te rijden, is door de komst van de snelwegen een ingedut gehucht geworden, waar nooit meer iemand doorheen rijdt. Onze held vernield -natuurlijk per ongeluk- het één en ander en wordt door de locale politieauto (stem Michael Wallis) gedwongen alles te herstellen.

Lightning staat te popelen om naar zijn snelle leven terug te racen, maar tijdens de herstelwerkzaamheden leert hij echte vriendschap kennen (weer zo’n les) en wordt hij verliefd op een mooie Porsche (stem Bonnie Hunt). Bovendien leert hij te onthaasten, mijns inziens bijzonder voor een raceauto. Als verandert mens…uh auto keert Lightning terug naar de racerij. Maar kan hij nog wel terug? Als klap op de vuurpijl leert hij ook nog eens dat je samen veel verder komt dan in je uppie, want met behulp van zijn nieuwe vrienden komt hij een heel eind.

Standaard verhaal van een held, die weg wil maar niet mag en dan weg moet maar wil blijven. Dat neemt niet weg dat je geen autofan hoeft te zijn om met de auto’s mee voelen en dat zegt wat voor de animators van Pixar. Natuurlijk, ook voor de stemmen achter de bolides. En die zijn niet van de minsten, want naast Paul Newman horen we ook nog de stemmen van Michael Keaton, Jay Leno, Mario Andretti en Michael Schumacher, die hoe kan het ook anders zijn stem leent aan een Ferrari.

O ja, ook leren we dat snelwegen ook weer niet alles zijn. Kunnen we hier misschien ook van die schoolboeken krijgen?

Riccardo Quinti

Gerelateerde Berichten:

• Acteur John Hurt krijgt Bafta voor hele oeuvre
• Oscar nominaties op een rij

Film: Mission: Impossible III

De succesformule van de Mission Impossible-reeks is niet te stuiten, zelfs al maakte de Hong-Kong-pulpkoning Johnny Woo er in deel 2 een potje van. Regisseur J.J. Abrams revancheert hem in deze derde ‘onmogelijke missie’. Superspion Ethan Hunt (Tom Cruise) mag wederom gebruik maken van de inventiefste snufjes en daarmee de zwaarste varkentjes wassen.

Natuurlijk is er dit keer weer een hyperintelligente bad guy, die door het leven gaat onder de naam Owen Davian (Philip Hoffman) en die net zo makkelijk levens beëindigt als dat hij een cola-light drinkt. Net als in deel 2 heeft de boef het voorzien op iets bacterieels of viraals of wat het ook mag wezen, het is duidelijk dat het slecht voor de gezondheid is en bekend staat onder de naam Rabbit’s Foot. Je raadt het al: Ethan en zijn team mogen de plannen van Davian dwarsbomen. Davian wordt al snel op een cocktailparty in het Vaticaan in de kraag gevat, waarbij in het achterhoofd de vraag blijft spelen wat voor cocktailparty’s er in het Vaticaan gehouden worden. Niettemin gaat het gesmeerd en wel op een wijze die symbool staat voor de inventieve IMF-agenten, dat wil zeggen met handige gadgets, niet van echt te onderscheiden maskers en een tas vol charme.

In het vliegtuig terug wordt het persoonlijk tussen de gearresteerde Davian en onze Ethan. Ethan scheldt Davian uit, Davian bedreigt Ethan en Ethan wil op zijn beurt Davian uit het vliegtuig gooien, kortom het bulkt weer van de testosteron op het schoolplein.

Natuurlijk ontsnapt Davian en komt zijn bedreigingen na. Hij kidnapt Ethan’s vrouw Julia (Michelle Monaghan) en wil haar ruilen tegen de Rabbit’s Foot. Er is echter één probleempje: de Rabbit’s Foot wordt bewaakt in een highly secured gebouw in China. Een mooie mission impossible dus.

Het beeld dat Amerikanen van de rest van de wereld hebben is in de loop van de jaren onveranderd gebleven. Duitsland is nog steeds een uitgerangeerd industrieland met veel lege fabriekshallen, waarin internationale terroristenbendes onbelemmerd hun gang gaan en waar het altijd donker is en/of sneeuwt. Italië blijft de achtergrond van een Bertolli-reclame en sexy geklede vrouwen rijden er in hun Ferrari’s het Sint-Pietersplein op om een Martini Bianco met de paus te drinken.

Philip Hoffman, dik en lelijk, in Hollywoodogen dus de geboren slechterik, kan met zijn fantastische optreden de hinderlijke haken en ogen van het verhaal niet verdoezelen. Als Ethan voor de keuze wordt gesteld: of Davian vermoordt zijn vrouw of hij levert hem de Rabbit’s Foot. Gaat Ethan natuurlijk voor optie twee, wat inhoudt dat hij iets bijna onmogelijks moet verrichten, wetende dat Davian zijn vrouw toch wel zal vermoorden. Er is mijns inziens echter ook een derde optie, namelijk gewoon alles op alles zetten om zijn vrouw te bevrijden. Heel logisch, een stuk makkelijker en bovendien staatsveilig. Door de scriptschrijvers dus niet goed over nagedacht. Het zet je wel weer met je voeten op de grond, want de special effects, het acteerwerk en de ingenieuze plannen brengen je daadwerkelijk in vervoering. Om over dat deuntje maar te zwijgen.

Riccardo Quinti



Voor meer informatie kijk op www.missionimpossible.com

Gerelateerde Berichten:

• Andrew Lloyd Webber wil songfestival winnen
• Bijbel in straattaal op de markt: Je weet toch
• Glennis niet in finale Songfestival
• Glennis Grace wint Songfestivalfinale
• Mark Rietman in opera van Nationale Toneel

Film: The Da Vinci Code

Zelfs al heb je de laatste vier jaar in een grot in het Afghaans-Pakistaanse grensgebied doorgebracht moet je wel van Dan Brown’s bestseller The Da Vinci Code gehoord hebben. Wat wil je met 121 miljoen hits op Google alleen al. Ron Howard (en nu zonder Fonzie) stond voor de onmogelijke taak de film net zo spannend te maken als het boek. Geen makkelijke opdracht gezien iedereen het boek gelezen heeft en zelfs degenen die het boek niet hebben gelezen er een mening over hebben.

Wetenschapper Peter Langdon (Tom Hanks) wordt door de Franse politie betrokken bij het onderzoek naar de moord op de curator van het Louvre. De kleindochter van de curator Sophie Neveu (Audrey Tautou) ook als politieagente betrokken bij het onderzoek waarschuwt Langdon dat de politie hem niet als deskundige bij het onderzoek wil betrekken, maar als hoofdverdachte.

Samen met Neveu slaat Langdon op de vlucht. Neveu heeft een kluissleutel van haar opa, die een voorname rol speelde bij de Priorij van Sion, een geheim genootschap. Hiermee beginnen ze samen een puzzeltocht door Franse en Engelse kerken geholpen door de excentrieke miljonair en wetenschapper Leigh Teabing (Ian McKellen). Nauw op de hielen gezeten door Bezu Fache (Jean Reno) van de Parijse politie en Silas (Paul Bettany) een moordende monnik. Silas werkt in opdracht van Opus Dei, een katholieke organisatie, die koste wat het kost wil voorkomen dat whatever Langdon en Neveu in de kluis vinden in de openbaarheid komt.

Wat heeft de Kerk of in ieder geval Opus Dei te verbergen? Dat is de hamvraag. Het aantrekkelijke van het verhaal is dat de bezochte kerken allemaal bestaan, ook de Priorij van Sion en Opus Dei bestaan en zelfs de politie van Parijs schijnt te bestaan. Reden genoeg om fictie voor feiten te gaan houden. Wanneer Leigh Teabing met zijn uitleg begint over de positie van Maria Magdalena en aantoont dat ze naast Jezus aan tafel zit op Da Vinci’s schilderij Het Laatste Avondmaal , ga je overstag. Daar zit inderdaad een vrouw, nooit gezien, alles moet dus waar zijn. Waar of niet waar, Dan Brown heeft de knuppel in het hoenderhok gegooid en regisseur Ron Howard doet het lichtelijk over. De Kerk is not amused.

Waar Brown dieper op de materie ingaat en je met allerlei interessante wetenswaardigheden om de oren slaat, legt Howard het zwaartepunt op aktie en achtervolgingen. Hij moet in zijn achterhoofd gehad hebben dat iedereen die de film gaat zien, het boek gelezen heeft. So why be bothered with details? Daarmee zwakt hij het verhaal af en maakt hij het minder controversieel. Enigszins teleurstellend dus, maar voor de Dan Brownleken, puzzelfanaten en kerktoeristen met liefde voor complottheorieën kan het alsnog een leuke filmavond worden. Het lijkt erop dat de film net zo mat afloopt als het boek, maar Ron Howard plakt er nog een verrassend epiloogje aan vast.

Voor meer informatie klik hier

Gerelateerde Berichten:

• Regisseur Da Vinci Code mag filmen in Louvre
• Audrey Tautou vrouwelijke hoofdrol in ‘Da Vinci Code’
• Reno naast Hanks in ‘Da Vinci code’-film
• The Dilemma
• Leven Steven Tyler wordt verfilmd

Film: Breakfast on Pluto

Wat nog erger is dan in één of ander deprimerend gat in Noord-Ierland te worden geboren is in datzelfde deprimerend gat te worden geboren en als jongetje liever in de kleren van je stiefmoeder lopen dan met de voetbal van je vriendjes spelen. Voor Patrick (Cillian Murphy), later liever Kitten genoemd, gaat dit echter niet op. Kitten maakt overal iets moois van en gaat daarbij confrontaties niet uit de weg.

Als Ier heeft regisseur en scriptschrijver Neil Jordan natuurlijk de behoefte om de ‘Ierse Kwestie’ nog maar eens aan te kaarten. Zijn held die op zoek gaat naar de Heilige Graal, slalomt dan ook tussen uitgebrande auto’s door. Alleen is de Heilige Graal in dit verhaal geen graal, maar een moeder en draagt de ridder de kleren van de jonkvrouw in plaats van een harnas.

Kitten trekt de wijde wereld in om zijn moeder te zoeken, met als enige leidraad dat ze op de Amerikaanse actrice Mitzi Gaynor lijkt. Zijn tocht leidt hem naar het London van de seventies waar Kitten behalve liefde van glamrockers en goochelaars ook zijn echte vader in father Bernard (Liam Neeson)vindt, de noodzakelijke priester met verleden. Kitten komt in conflict met de IRA en zijn ogenschijnlijke naïviteit blijkt zijn redding. Niet alleen de IRA-terroristen worden door Kitten ontroerd; hij heeft dat effect op iedereen om hem heen. Een politieagent pikt hem op als hij staat te tippelen en brengt hem naar een bordeel omdat het daar veiliger is.

De zoektocht naar zijn moeder wordt in een veertigtal hoofdstukjes verteld en ontpopt zich meer in een zoektocht naar een betere wereld dan daadwerkelijk naar de vrouw die zo op Mitzi Gaynor moet lijken. Ook is Kitten niet zo naïef als dat hij zich voordoet, daarentegen is hij totaal in denial en accepteert alleen zijn eigen fantastische droomwereld. En dat hij zich daarmee pijn zou kunnen (laten) doen, ziet hij als noodzakelijk kwaad.

Breakfast on Pluto is van autobom tot peepshow de onemanshow van Murphy. Met zijn hoge stemmetje, gretig gebruik van de make-updoos en oneliners als: If I wasn’t a transvestite terrorist, would you marry me? weet hij de aandacht vast te houden. De rest van de cast, niet het minste wat Ierland te bieden heeft (Liam Neeson, Brendan Gleeson en Stephen Rea), is dienstbaar aan de film en blijft nederig in de schaduw staan. Kitten is dan ook niet het personage om samen met hen in de spotlights te staan, maar om daar alleen te staan.

Riccardo Quinti

Kijk hier voor meer informatie

Gerelateerde Berichten:

• Het kan: wonen als Audrey Hepburn. Voor 4,5 miljoen euro
• Derde Amerikaanse remake Van Gogh-film in première
• Film Gooische vrouwen breekt record
• New Kids Nitro is Gouden Film
• Britten heffen enige verbod op godslasterlijke film na 23 jaar op