Film: The Da Vinci Code

Zelfs al heb je de laatste vier jaar in een grot in het Afghaans-Pakistaanse grensgebied doorgebracht moet je wel van Dan Brown’s bestseller The Da Vinci Code gehoord hebben. Wat wil je met 121 miljoen hits op Google alleen al. Ron Howard (en nu zonder Fonzie) stond voor de onmogelijke taak de film net zo spannend te maken als het boek. Geen makkelijke opdracht gezien iedereen het boek gelezen heeft en zelfs degenen die het boek niet hebben gelezen er een mening over hebben.

Wetenschapper Peter Langdon (Tom Hanks) wordt door de Franse politie betrokken bij het onderzoek naar de moord op de curator van het Louvre. De kleindochter van de curator Sophie Neveu (Audrey Tautou) ook als politieagente betrokken bij het onderzoek waarschuwt Langdon dat de politie hem niet als deskundige bij het onderzoek wil betrekken, maar als hoofdverdachte.

Samen met Neveu slaat Langdon op de vlucht. Neveu heeft een kluissleutel van haar opa, die een voorname rol speelde bij de Priorij van Sion, een geheim genootschap. Hiermee beginnen ze samen een puzzeltocht door Franse en Engelse kerken geholpen door de excentrieke miljonair en wetenschapper Leigh Teabing (Ian McKellen). Nauw op de hielen gezeten door Bezu Fache (Jean Reno) van de Parijse politie en Silas (Paul Bettany) een moordende monnik. Silas werkt in opdracht van Opus Dei, een katholieke organisatie, die koste wat het kost wil voorkomen dat whatever Langdon en Neveu in de kluis vinden in de openbaarheid komt.

Wat heeft de Kerk of in ieder geval Opus Dei te verbergen? Dat is de hamvraag. Het aantrekkelijke van het verhaal is dat de bezochte kerken allemaal bestaan, ook de Priorij van Sion en Opus Dei bestaan en zelfs de politie van Parijs schijnt te bestaan. Reden genoeg om fictie voor feiten te gaan houden. Wanneer Leigh Teabing met zijn uitleg begint over de positie van Maria Magdalena en aantoont dat ze naast Jezus aan tafel zit op Da Vinci’s schilderij Het Laatste Avondmaal , ga je overstag. Daar zit inderdaad een vrouw, nooit gezien, alles moet dus waar zijn. Waar of niet waar, Dan Brown heeft de knuppel in het hoenderhok gegooid en regisseur Ron Howard doet het lichtelijk over. De Kerk is not amused.

Waar Brown dieper op de materie ingaat en je met allerlei interessante wetenswaardigheden om de oren slaat, legt Howard het zwaartepunt op aktie en achtervolgingen. Hij moet in zijn achterhoofd gehad hebben dat iedereen die de film gaat zien, het boek gelezen heeft. So why be bothered with details? Daarmee zwakt hij het verhaal af en maakt hij het minder controversieel. Enigszins teleurstellend dus, maar voor de Dan Brownleken, puzzelfanaten en kerktoeristen met liefde voor complottheorieën kan het alsnog een leuke filmavond worden. Het lijkt erop dat de film net zo mat afloopt als het boek, maar Ron Howard plakt er nog een verrassend epiloogje aan vast.

Voor meer informatie klik hier