Lucky Number Slevin

Regisseur Paul McGuigan zal eind jaren negentig ongetwijfeld goed naar Lock, Stock and Two Smoking Barrels van Guy Ritchie hebben gekeken. Niet alleen de manier van vertellen, met hier en daar een fastbackward lijkt op die van Ritchie, ook laat McGuigan een stuntelende sukkel los in een milieu van keiharde misdadigers. Bovendien lijken de criminele orthodoxe Joden rechtstreeks uit Snatch te zijn overgenomen. Alleen trekt McGuigan daar ook nog eens Hollywood’s beste paarden van stal.

Slevin (Josh Hartnett) is niet erg verbaasd als hij, nadat hij is ontslagen, bedrogen door zijn vriendin en op straat is overvallen, ook nog eens door twee elkaar beconcurrerende misdaadbendes als Nick, die veel geld schuldig is, wordt aangezien. Het is klaarblijkelijk één van die dagen. Nadat zijn neus voor de zoveelste keer wordt gebroken, zwicht hij voor het geweld van The Boss (Morgan Freeman) en besluit hij Nick’s schuld af te lossen door de zoon van The Rabbi (Ben Kingsley), de concurrent van The Boss, te vermoorden. Een Hollywoodfilm is geen Hollywoodfilm als er naast een knappe man als Hartnett geen knappe vrouw zou staan. Deze love interest komt in de vorm van Lindsey (Lucy Liu), de knappe buurvrouw.

Hartnett nu eens niet in uniform gestoken en testosteron-one-liners uitbrakend,(Pearl Harbor, Black Hawk Dawn), moet zich van een andere kant laten zien. Slevin is, althans aan het begin van de film, de over zijn eigen benen struikelende anti-held, die van alle kanten klappen ontvangt. Maar ook in Lucky Number Slevin bedriegt de schijn. Letterlijk aan de hand genomen door Liu (ik dacht dat ze langer was), probeert Hartnett de rol van sukkel neer te zetten, maar nu ligt er een scenario voor hem klaar dat, ondanks de soms wat ongeloofwaardige dialogen, verder gaat dan mooi in de camera kijken. Gelukkig voor Hartnett speelt hij met mensen als Willis, Freeman en Kingsley en dan kan er zelfs voor een matig acteur weinig mis gaan.

Het verhaal mag dan niet origineel zijn, het zit goed ik elkaar, dingen die zijdelings worden verteld blijken van groot belang te zijn en dat levert een aantal o-ja-momenten op. De snelle manier van vertellen blijft leuk en attractief voor het oog. De huizen zijn smaakvol ingericht en zelfs Sloe (Mykelti Williamson), de niet al te slimme werknemer van The Boss, kan ermee door mits hij zijn bovenlip maar rechttrekt. En let op: wees op je hoede als iemand je de Kansas City Shuffle voor wil doen!

Riccardo Quinti

Voor meer informatie klik hier.