Tijdens Jong Vee van 4 t/m 15 oktober in Utrecht stelt een nieuwe generatie jeugdtheatermakers zich voor. Dit festival bestaat uit diverse jeugdtheatervoorstellingen en een uitgebreide randprogrammering. De voorstellingen van jonge theatermakers, hebben allemaal te maken met de manier waarop mens en dier met elkaar omgaan en vinden plaats nabij het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil in Utrecht. Onze redacteur Maryse van de Lee was afgelopen zondag in Utrecht. Lees hier de recensies van de voorstellingen ‘Wat heb je grote ogen’, ‘Ragnarok’ en van ‘De Spreekbeurt’.

Voor meer informatie zie www.jongvee.org of www.hetlab.org

Wat heb je grote ogen van Elien van Hoek

Fotografie: Robert Mignozzi

Na Almere en het NDSM-terrein is nu Utrecht veranderd in een sprookje.

De titel van de voorstelling ‘Wat heb je grote ogen’ verwijst niet alleen naar het sprookje van Roodkapje maar ook naar de toeschouwers. Zij zijn het immers die grote ogen krijgen bij het zien van de voorstelling! Een stukje Utrecht is het decor van de voorstelling, de toeschouwer wordt getraind om achter iedere hoek te kijken en zo de alledaagse dingen opnieuw te zien. Daarom alleen al is deze voorstelling ook geschikt voor volwassenen.

Eerder al was de voorstelling te zien in Almere en tijdens het Over het IJ Festival op het NDSM-terrein en Amsterdam.

De jager, die niet praat, enkel fluit op zijn fluitje, neemt een groepje van vijftien toeschouwers na een grondige keuring mee het sprookje (en het bootje) in. Tijdens de route valt het publiek van de ene verbazing valt in de ander en loopt gretig achter de sprookjesfiguren aan om te kijken hoe het verhaal zich verder ontwikkelt. Een kinderlijke nieuwsgierigheid wordt gewekt, gekoesterd en beloond.

Het sprookje van Roodkapje vormt het uitgangspunt voor deze voorstelling. Maar Elien van den Hoek en Kim Artzen hebben het sprookje overhoop gehaald, ten goede. Oma is niet zo lief, ze regelt alles en lijkt macht te hebben over de overige personages. De jager wil enkel met Roodkapje trouwen en probeert alles te doen om zijn droom uit te laten komen. Hij tovert zelfs een leger Roodkapjes om hem te helpen. Roodkapje zelf heeft iets weg van Sneeuwwitje, zij ontwaakt uit een diepe slaap en ontdekt de wereld. Ze neemt het publiek mee in haar ontdekkingstocht, lantarenpalen, mensen en fietsen, alles wordt door haar opgenomen, als zag ze het voor het eerst. Ook de wolf ziet zij voor het eerst en hij haar. Ze zijn op slag verliefd. Dit brengt nogal wat problemen met zich mee. Roodkapje moet immers trouwen met de jager. En kan de wolf wel van Roodkapje afblijven als zij er zo lekker uitziet?

De fantasie van de kijker wordt nog meer geprikkeld doordat de spelers nauwelijks praten. Zij hebben allemaal hun eigen vocabulair en een enorm fysieke manier van spelen.

Drie biggen zorgen voor een muzikale omlijsting van de voorstelling en voor een enorme aantrekkingskracht op de wolf en toevallige voorbijgangers.

We zouden vaker op een zondag op deze manier door Utrecht moeten lopen, de wereld wordt een stuk verassender en mooier!

‘Wat heb je grote ogen’ is nog een aantal keer te zien tijdens het festival Jong Vee in Utrecht. Dit festival bestaat uit diverse jeugdtheatervoorstellingen en een uitgebreide randprogrammering. De voorstellingen van jonge theatermakers, hebben allemaal te maken met de manier waarop mens en dier met elkaar omgaan en vinden plaats nabij het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil.

Voor meer informatie zie www.jongvee.org of www.hetlab.org of www.bontehond.net

Regie: Elien van den Hoek

Decor en kostuums: Kim Arntzen

Spel: Marica Bujaki, Bram Gerrits, Erlend H. Hanssen, Marcel Schouwstra.

Muziek: Quido Put, Don Munzer en Sander Hoving.

De voorstelling ‘Wat heb je grote ogen’ is een coproductie van Het Lab met de Bontehond en Over het IJ Festival.

______________________________________________

‘Ragnarok’ (8+) of het einde der tijden?

Foto: Patrick van Luijtgaarden

Giselle Vegter neemt het publiek mee naar een lang vervlogen tijd, waarin de wereld van ijs is. Het einde der tijden is nabij. Slechts één kleine jongen leeft nog. Samen met het Heden, Verleden en de Toekomst kan hij misschien de wereld nog redden van de ondergang, als hij nu maar weet wat hij moet doen!

Op een speelvlak van klei ligt een pop, de jongen, die tot leven gewekt wordt door drie actrices. Wanneer de jongen gewekt is, blijkt dat hij alles vergeten is. De drie actrices vertegenwoordigen het Heden, het Verleden en de Toekomst. Het is in het begin nog niet duidelijk of het goede of slechte figuren zijn.

Het jonge publiek identificeert zich met de pop omdat hij net als het publiek onwetend is over wie hij is, waar hij is en wat hij moet doen. De drie actrices spelen en vertellen de herinneringen die de jongen vergeten was.

De speelstijl van de voorstelling doet denken aan de oorsprong van het westerse theater, het koor van de Griekse tragedie. Zij transformeren in andere personages uit hun vertelling, alleen of met elkaar. Deze transformaties geven een sprankje humor aan het serieuze verhaal.

De verhalen die de actrices vertellen zijn gebaseerd op de Edda, de eeuwenoude mythologie uit IJsland. Voor ‘Ragnarok’ schreef Fenneke Wekker de tekst, waarbij zij gebruik maakte van de bestaande vertaling van de Edda door Marcel Otten.

De tekst wordt afwisselend gezongen en gedragen verteld tijdens de voorstelling. Hierdoor krijgt het geheel een ritueel en ouderwets tintje. Twee muzikanten, die aan weerszijden van het speelvlak zitten, zetten de vertelling en het ritueel extra kracht bij. De hele voorstelling is hetzelfde van toon en energie, alsof een rituele roes is ingedaald. De vraag is, of het publiek meegaat in de lange spanningsboog van dit ritueel of dat misschien de afstand tussen spelers en publiek net iets te groot is. Misschien is het voor een volwassene ook wel teveel gevraagd zich te identificeren met een pop die overduidelijk van hand tot hand gaat.

Giselle Vegter heeft een andere, rituele wereld gecreeërd, waarin het belangrijk is om niet teveel te vragen, je eigen wijsheid te volgen en je fantasie te gebruiken. Dat is de boodschap die zij wil overdragen bij het jonge en het oude publiek.

‘Ragnarok’ is nog te zien op 14 en 15 oktober tijdens het festival Jong Vee in Utrecht. Dit festival, georganiseerd door Het Lab, bestaat uit diverse jeugdtheatervoorstellingen en een uitgebreide randprogrammering. De voorstellingen van jonge theatermakers, hebben allemaal te maken met de manier waarop mens en dier met elkaar omgaan en vinden plaats nabij het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil in Utrecht.

Voor meer informatie zie www.jongvee.org of www.hetlab.org

Regie: Giselle Vegter

Muziek: Bart van Lisdonk, Floris van Bergeijk en Ignas te Wiel

Spel: Reineke Jonker, Ilse van Kemenade en Daniëlle van de Ven.

De voorstelling Ragnarok speelt ook nog op vrijdag 20 en zaterdag 21 oktober om 19.30 uur in Jeugdtheater de Krakeling. Voor meer informatie zie www.krakeling.nl

______________________________________________

‘De Spreekbeurt’ van Annelies van Wieringen.

Foto: Patrick van Luijtgaarden

Hoe het leven van Theo veranderde.

Met een bus, die vertrekt vanaf het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil, rijdt het publiek naar een jongveeboerderij nabij De Bilt. Deze boerderij is de lokatie van de voorstelling. Na afloop mogen de kalfjes geaaid worden maar eerst gaan we kijken naar ‘De Spreekbeurt’.

‘De Spreekbeurt’ (8+) is een voorstelling die ons laat zien hoe het leven van het jongetje Theo weer zin krijgt. Theo wordt gepest op school. Hij durft en kan bijna niets. Bovendien is hij nogmaar 11. In de schuur achter de boerderij maakt hij ons deelgenoot van zijn merkwaardige hobby. De titel van de voorstelling dekt niet helemaal de inhoud van de voorstelling. In de Biltse en Bilthovense Courant vertelt regisseuse Annelies van Wieringen dat zij zonder vast idee is gaan werken met één acteur, Joris Erwich, en met de locatie. Ter plekke zijn teksten geschreven en zo ontstond het verhaal van het jongetje Theo, die een kraai probeert tam te maken.

Door te vertellen over Theo en Theo te spelen, komt hij tot leven. In het begin van de voorstelling krijgt het publiek meteen sympathie voor deze jongen. Deze sympathie blijft, dankzij het spel van Joris Erwich, ook wanneer de jongen nogal vreemde dingen doet. Annelies van Wieringen regiseerde Joris Erwich al één keer eerder in een voorstelling die het publiek, net als nu, meenam in een andere kijk op de wereld.

Joris Erwich wordt in zijn spel bijgestaan door Stijn van Beek, die achter een computer geluiden bewerkt. In het decor zijn microfoons zichtbaar aanwezig waarmee Stijn de geluiden die Joris maakt, op gitaar en met allerlei gebruiksvoorwerpen, opneemt en afspeelt, copieert en vervomt. Zo ontstaat een heus klank-orkest.

Het decor, een oude schuur, draagt bij aan de sfeer van de voorstelling. Theo komt in zijn overall met klompen werkelijk tot leven. De koeien, in de nabij gelegen stallen, spelen ook mee in de voorstelling. Joris Erwich reageert op het geloei van de koeien tijdens zijn spel, iets dat absoluut niet kan in het theater. Ook de geur van mest en de vliegen die op het publiek gaan zitten zorgen er ook voor dat het publiek meeleeft in de bijzondere wereld van Theo.

‘De spreekbeurt’ is nog te zien op 14 en 15 oktober tijdens het festival Jong Vee in Utrecht. Dit festival, georganiseerd door Het Lab, bestaat uit diverse jeugdtheatervoorstellingen en een uitgebreide randprogrammering. De voorstellingen van jonge theatermakers, hebben allemaal te maken met de manier waarop mens en dier met elkaar omgaan en vinden plaats nabij het Jeugdtheaterhuis de Berenkuil in Utrecht.

Voor meer informatie zie www.jongvee.org of www.hetlab.org

Regie: Annelies van Wieringen

Spel en muziek: Joris Erwich

Klankontwerp: Stijn van Beek

Decor: Rikkert Paauw