7.4

Burgermansintrige of koninklijk eindspel? De titel doet bij vrijwel iedereen een belletje rinkelen, maar niemand heeft het boek gelezen, op een enkele francofiel na, zo leert enige navraag. Mensen die het wel zeggen te kennen, verwijzen naar een van de verfilmingen die ze ervan gezien hebben. Met Dumas’ wereldklassieker De Graaf van Monte Cristo neemt het Nationale Toneel (NT) een toneelmarathon voor zijn rekening.

7.0

Het hek van de dam. Als hem door dominee Hale bij wijze van overhoring plots wordt gevraagd de tien geboden op te dreunen, stokt Procter eventjes bij nummer tien. De dominee annex inquisiteur kijkt hem doordringend aan. Dan herhaalt Procter nummer zes. Daar komt hij niet mee weg. Vanaf nu staat ij te boek als verdachte. Op termijn betekent het zijn nekslag.

6.2

Bomvolle buik
Bierfeesten in Beieren, zittingsdagen die aan carnaval voorafgaan, Boom Chicago: het is pompen of verzuipen, en feitelijk één pot. Voorafgaand aan het carnaval zijn er zogeheten zittingen: bijeenkomsten waar het godganse dorp in het dorpshuis samenklit, aan lange tafels en achterovergehangen tegenover elkaar plaatsneemt, om er in aanwezigheid van de Raad van Elf en [...]

6.2

Een orgie van vuistneukers
Choqueren is een kunstvorm. Dat wisten de oude Grieken al, die vrijwel al hun goden vrijelijk lieten strooien met de meest lugubere verwensingen ten aanzien van elkaar. Familiegenoot of niet, dat maakte daarbij geen zier uit. Maar tegelijkertijd is in al die verhalen zowat de hele menselijke psyche samengebald.
Neem nou zo’n typetje [...]

6.0

Van binnen opgegeten
‘Wie geen landschap heeft moet er zelf maar een samenstellen.’ Dat is precies wat schrijfster en beeldend kunstenaar Merapi Obermayer deed in de autobiografisch getinte roman Insulinde’s dochter (2001). Daarin beschrijft zij het leven van Mira.
1947. Terwijl Indonesië bezeten lijkt door de revolutie, komt Mira ter wereld in Pelantungan op Java. Maar haar [...]

5.8

Feest der herkenning
Is het eens feest, dan wil André het weten ook. Een stijlvolle opening met klaterend applaus door het publiek, dat bij voorbaat zijn voeten kapotbeukt op de rangen, dat is wel zowat het minste voor deze man die zijn tiende voorstelling presenteert. En als dat niet vanzelf lukt, dan wil hij zonodig best [...]

6.6

Een retroactieve schavuit
Hij oogt als een vrijwel onbeschadigde tiener, maar is stiekempjes toch al een twen; hij weet zonder blikken of blozen de weemoed van de collectieve autoloze zondagen uit de vorige eeuw te schetsen, en duikt uiteindelijk de oergeschiedenis in. Een leven in eenvoud, dat is wat Pieter Derks in Dat zal je nog [...]

6.6

Maria Stuart, van het Nationale Toneel

Volksempfinden
Is ze smekelinge of wrekelinge?

Tergend langzaam, alsof haar piepende knieën jaren geleden al vastgeroest zijn gaan zitten, knielt de ex-vorstin nederig voor haar oudere zus. De katholieke Maria Stuart, gewezen vorstin van Schotland, week uit naar het protestante Engeland nadat ze haar echtgenoot vermoordde. Ze werd daarop onmiddellijk gevangen [...]

7.4

Doggy Style kwadraat
Doggy Punch? Dat is Doggy Style kwadraat.

Ave: De drie jongeheren van Brokstukken drongen in 2005 door tot de finale van het Leids Cabaret Festival. Een jaar eerder hadden ze elkaar bij het maken en op het podium weerwoord gegeven in de voorstelling INRI van de Bloeiende Maagden. Daar vonden ze elkaar opnieuw, nadat [...]

6.0

Karatecabaret
Belgenhumor. Een beste reputatie noch traditie op cabaretgebied heeft Vlaanderen niet: de onderbroekenlol van Urbanus van Anus, de snoeverijen van Gaaikema-epigoon Geert Hoste – daarmee hebben we het wel globaal gesproken wel gehad als we de laatste twintig jaar in ogenschouw nemen. Niet dat de Belgen geen humor hebben, op het satirische vlak zijn ze [...]